إِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُمْ رَحِيماً : خداوند همواره نسبت بشما رحيم است و نشان رحمت او اين است كه كشتن افراد و تباه كردن اموال را منع كرده است . وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ : برخى گفته‌اند : اشاره است به خوردن مال به باطل و كشتن كسى به ناحق . برخى گفته‌اند : اشاره است به تمام محرماتى كه در اين سوره از : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّساءَ كَرْهاً » تا اينجا شمرده شده است برخى گفته‌اند : اشاره به همهء چيزهايى است كه در اين سوره تا كنون از آنها نهى شده است . عطا گويد : تنها اشاره به قتل نفس است . عُدْواناً وَ ظُلْماً : برخى گفته‌اند : عدوان و ظلم هر دو يكى هستند و آوردن هر دو بخاطر اختلاف لفظى آنهاست نه معنوى . چنان كه شاعر گفته است : « و الفى قولها * كذبا و مينا » يعنى سخن او را دروغ يافت . برخى گفته‌اند . عدوان تجاوز از امر خداوند و ظلم گرفتن چيزى بدون استحقاق است . بعقيدهء برخى علت اينكه خوردن مال به باطل و قتل ناحق را به ظلم و عدوان مقيد ساخته ، اين است كه مىخواهد بگويد . اينان اين كارها را حلال مىشمرند . فَسَوْفَ نُصْلِيهِ ناراً ، به زودى او را در آتش سرنگون كرده ، مىسوزانيم . وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً . داخل كردن چنين كسى در آتش و معذب ساختن او بر خداوند آسان است و كسى نمىتواند او را از اين كار منع كند . چنان كه كسى بدون اذنش نمىتواند شفاعت و فريادرسى كند .